19-12-08

Gemengd

Om kwart voor zeven vanmorgen sloot ze haar ogen. 

Verdriet maar ook opluchting.
Het wordt een weekend met gemengde gevoelens.

18-12-08

Slaapwel

Ik gaf je een zoen
op je voorhoofd
zoals ik dat 's avonds
bij mijn Vedette doe

want ik voelde, ook
jij bent aan
diepe slaap toe.

Sluit je ogen
nu maar oma,
Je bent van
het leven zo moe.

10-11-08

Gemengd

"Jipie, ik heb een zusje" riep mijn Vedette toen haar papa via mijn gsm vertelde dat PPB haar ei heeft gelegd.
Ik feliciteerde X en vroeg beleefd of alles goed is met mama en baby.
Ik genoot van mijn Vedette haar enthousiasme en besloot het aanschuiven in de file richting Ikea te staken en huiswaarts te keren.
Thuisgekomen schreef ik X, PPB en Zusje hun naam bij de personages op de tekening die Vedette had gemaakt. We verpakten haar favoriete babyknuffel. Ik streek haar favoriete rokje, vlocht haar haar en bracht de kersverse grote zus naar oma om samen op baby-bezoek te gaan.
Ik feliciteerde oma, opa en nonkel. Ik reed weg, 
gaf mijn Vedette een kus, zei "tot straks", zwaaide en lachte.
 
Ik reed om de hoek. En weende. 
Hard en hevig. 
Gemengde gevoelens. Blij voor mijn Vedette, zelfs een beetje voor X. 
Maar verdrietig omdat ik zelf geen kinderen meer zal hebben.  
En ja, ik weet dat ik gelukkig moet zijn met die éne gezonde die voor twee telt. Maar even was ik dat niet.

Uitgehuild reed ik naar een schoenenwinkel, poging twee. 
Troost. In de vorm van camelkleurige veel te dure maar leuke botjes waarmee ik mezelf een spreekwoordelijke sjot onder mijn gat kan geven.

Auw, that hurts.

06-11-08

Fits all

Ugly shoe

Na twee dagen slaap en een constant suf gevoel besluiten mijn maagzweer en ik dat het tijd is om terug naar buiten te gaan. Lang rechtstaan of stappen is nog geen optie dus zit er maar één ding op: een plaats zoeken met veel banken, een toilet in de nabijheid en mooie dingen die je aandacht trekken en beter doen voelen. Ik stap in mijn auto en rijd, jawel vrouwelijke lezers u heeft het al door, naar de megagrote en chique schoenenzaak in mijn buurt. Dé verzamelplaats voor vrouwen die zichzelf willen verwennen. Omdat ze net promotie gekregen hebben, omdat hun man de VISA heeft achtergelaten terwijl hij met zijn secretaresse in Barcelona zit of omdat ze simpelweg een baaldag hebben. Ik maak mezelf wijs dat ik praktische maar leuke botjes of schoenen nodig heb om mee uit te gaan. Dat ik net besloten heb het kalmer aan te doen en minder weg te gaan vergeet ik toevallig even.

Klein hakje maar toch niet helemaal plat. Zwart of groen. Botje of halfopen schoen. Ik loop alle rekken voorbij. Ik pas, doe weer uit, wimpel een verkoopster af, zoek mijn maat, rommel tussen de dozen. Ik loop opnieuw alle rekken voorbij, pas nog andere schoenen. Probeer mijn sexy steunzolen in de veel te smalle schoonheden te wringen maar tevergeefs. Ik vloek. De verkoopster wijst me subtiel de hoek met aangepaste schoenen waar van de overgang genietende plus vijftigers zwetend en puffend schoenen passen.
Rieker, Ara, Mephisto, praktisch, dat zal wel. Maar ook klassiek, fantasieloos en niet mijn ding. Ik zucht. En ga met lege handen en een lang gezicht naar buiten.

Misschien toch beter gewoon Prozac nemen. Fits all.

04-11-08

Panne

 

Ik ben goed bezig, met diëten toch.
Voor de rest totaal niet.

Mijn maag heeft het, na hopen genegeerde verwittigingen, begeven.

Buiten wat yoghurt blijft er geen eten binnen, tranen ook niet.

Mijn batterijen zijn plat. Elle is op.

Vandaag alleen wat Lief & leed, leegte en slaap.

05-08-08

Kuerpsrevot

Pats pocus hocus


=> Ont-goocheling

 

 

20-05-08

Hoe harder

hoe harder ik lach, hoe harder ik praat, gibber en domme dingen uit mijn botten sla
hoe meer ik hol van hier naar daar en beweer dat het heel goed met me gaat

hoe duidelijker het wordt dat ik vooral mezelf blazen wijs maak
(en het deze keer niet na een paar dagen overgaat)

01-04-08

Pedalen

kinderfietsHet is als bij een kind dat leert fietsen. Rondjes rijdt, de rem zoekt, de éne moment te snel, de andere net niet stilstaat. Lacht, ‘kijk zonder handen’ roept, valt, weent, weer rechtstaat en doorgaat. Zo gaat het nu ook met mij. Ik ben mijn pedalen kwijt.  

19-03-08

Dal

jumpIk stap niet maar loop
Ik praat niet maar ratel
Ik lach niet maar schater

Al lopend spring ik van berg tot berg.
Want ik voel dat ik er stappend niet geraak.

22:48 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (7) | Tags: val, dal, down, doorgaan, lopen, put |  Facebook |

25-02-08

Automatische piloot

tears
Deze morgen: een kist, veel bloemen, kerk.
Collectief verdriet, ingehouden gesnik, zoute tranen.

En dan het contrast: doorgaan, werken, verdringen.

Nu staat mijn automatische piloot aan.
Aftellen tot zaterdag.

Dan ben ik weg. Letterlijk, figuurlijk. Fusiek, mentaal.

Weg.

22-02-08

Was het maar zo simpel

balloonVandaag aan de foon, een klant van mijn overleden collega:
“’t is niet omdat er iemand sterft en een kind in de kliniek ligt dat ik vandaag mijn prijs niet moet hebben.”
(De vertegenwoordigster haar dochter is zwaar ziek opgenomen in het ziekenhuis.)
Ok, deze klant heeft de ‘pech’ dat zijn beide contactpersonen deze week niet bereikbaar zijn. Maar wij, de collega’s, doen ons uiterste best om alles op te volgen. Begrip daarvoor is voor sommigen blijkbaar niet evident. Menselijkheid ook.
Ik ben naar buiten gelopen heb een paar keer heel diep adem gehaald en dan heel hard gegild.

Gelukkig zijn er ook lieve, steunende mensen. Zoals vrienden die bellen om te horen hoe het gaat en die zeggen dat ik maar moet gillen als ik compagnie wil. Die voorstellen om me te vergezellen naar de begrafenis. Of een collega die een klein bloemetje meebrengt, voor de directe collega’s en C. Een klein gebaar dat veel zegt.

En mijn vedette. De lieve schat. Maandagavond was ze heel hevig en dus maakte ik haar duidelijk dat mama verdrietig was.
“Hebben wij nog ballonnen, mama” vroeg ze.
“Ja, waarom?” vroeg ik.
“Ik ga er aan jouw stoel hangen, dan wordt je minder triestig”.
Ik heb haar hard geknuffeld.

‘Neem er ook één mee voor M.” zei mijn vedette. (M is het dochtertje van C.)
Ik heb een traan weggepinkt en geslikt.

Kinderlogica is zo eenvoudig mooi. Een paar ballonnen en alles is opgelost.
Was het maar zo simpel.
Vooral voor de kinderen van C. want het verdriet van mij en de andere collega’s en vriendinnen is niets tegenover dat van hun.

21-02-08

God maakte een serieuze ‘pickfout’

derrick_flowerLieve Collega,
Bedankt voor alles wat je me leerde, je me 5 keer uitlegde. Bedankt om me te doen lachen nadat een klant me uitschold. Om met propjes te smijten als ik aan het dromen was. Bedankt voor alle grapjes die je uithaalde en de ambiance die je bracht.


Lieve mama van drie vedetten,
Prachtig zoals jij alles voor hen deed. Hoe je met hen speelde, kastelen bouwde van wc-rolletjes en vocht zoals een kwajongen. Je was een voorbeeld voor vele mama’s, ook voor mezelf.

Lieve vriendin en zotte madam,
Bedankt voor alle leuke momenten. Het bezoek aan de crea-beurs met onze prinsessen, de workshop zilverklei en het schoenen shoppen tijdens de middag. De zotte babbels, het luisterende oor. Oudjaar; verloren rijden, gibberen en zere voeten door te hoge hakken.  3 weken geleden; ons avondje uit met tapas en foute danspasjes.

We hadden nog zoveel plannen. Als het maar met plezier, de kids of creativiteit te maken had. De kookclub, dansen, crea-workshops, … er stond nog zoveel op onze agenda. Maar niet dit. Jij en zo’n noodlottig ongeluk. Verdikke toch C., dit niet.

God maakte een serieuze ‘pickfout’. 

Ik ga je missen.

18-02-08

Irreël

Maandagmorgen 8u. Gelach, gezever. “Hoe was je weekend, blablabla.”

8u15  “Hé C. is er nog niet. Da’s haar gewoonte niet.”

8u30  Andere collega komt binnen. “Jij iets van C. gehoord?” 

8u45  Receptioniste komt boven. “Ik weet waarom C. er nog niet is. Zet jullie neer aub.”

- Single mama, 36 jaar. 3 Kinderen. Ze kwamen terug van een weekend Ardennen. Slip, paal, rol, gracht. De kinderen komen er met schrammen vanaf. De mama niet. -

8u45 – 9u  De wereld staat stil.
Vijf keer zeggen we “watblief” en “dat kan niet”. Bibberen. Kou. 

9u  Klanten bellen. Slikken, stem schrapen, doorgaan. “Nee C. is er vandaag niet.”
We kunnen het niet vatten. Beelden, vragen, tranen.
Ex-man en oudste zoon komen haar bureau leegmaken. Geen woorden, enkel zakdoeken die het gesnik smoren.

De klok tikt gewoon door. Maar niet voor mijn collega en vriendin.

04-02-08

Heel even niet

Druk op mijn werk, thuis, in mijn hoofd.
Ontevreden over zoveel dingen, anderen en mezelf.

Ik wil alleen maar liggen, zitten, hangen. En knuffelen met mijn Mega-Vedette.

Slaapwel.

12:12 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (7) | Tags: druk, moe, op, ontevreden |  Facebook |

14-01-08

Plaats vrij

ist2_500073_closet_full_of_clothesEen stapel pulls viel van de plank. Ik keek rond, alles vol.
Ik kocht er de laatste jaren nochtans geen meer bij.

Ook in mijn vestiaire, ik deed meer jassen weg dan ik er kocht.
En toch, geen kapstok vrij.

In mijn kast is het maar een kwestie van opruimen en verschuiven.
Maar wat bij mij? Is er in mijn hart wel plaats vrij?

26-11-07

One of those days

running shoesZondag; one of those days dat ik beter in mijn bed was blijven liggen.
Ondanks dat ik kon uitslapen lag ik om 6u al te wroeten. Rugpijn en een slecht humeur. De ideale zondagmorgen-mix. Ik sleepte mezelf naar de zetel en zaptje luiweg van de éne muziek -en lifestyle zender naar de andere. Het programma-aanbod was zo interessant dat ik na een tijdje terug in slaap viel. 10u45 schoot ik wakker. ' 11u, lopen, Lisa' flitste door mijn hoofd. Ik sprong in mijn sportkleren en spurtte naar de plaats van het sportdelict.

Op de parking waar we hadden afgesproken kon ik Lisa haar vehikel niet bespeuren dus rommelde ik even door de papieren die op mijn passagierszetel lagen. "Boeh" , een blonde en veel te wakkere vrouw sprong voor mijn raam. Lisa stond wat verder geparkeerd en had me zien toekomen. "Ik zal Elle eens lekker doen verschieten" dacht ze waarschijnlijk grinnikend. En als er één ding is dat ik goed kan dan is het verschieten. Jaja, geen gerust geweten zeggen ze dan, ik weet het. Met kloppend hart sprong ik uit mijn auto. "G*dver*****" riep ik. Zij en mister PA (Personal Assistant) lachten met mijn slaperige zondagmorgend-kop. Jawel, we hebben sinds kort iemand die zichzelf bombardeerde tot onze Personal Assistant. PA loopt zot van Lisa en wil nu ook letterlijk achter (meestal voor) haar lopen. Hij is supersportief, spendeert uren in de fitness, volgt een aangepast diëet met veel supplementen en weinig lekkers en heeft de vreselijke behoefte om zijn levenswijze ook aan anderen te verkopen. Hij wil van Lisa en mij topatletes maken die volgend jaar de marathon lopen. Poehaaaaah. De jongen kent ons duidelijk nog niet goed.

Op school indertijd waren we gespecialiseerd in het omzeilen van al wat de sportleraar ons oplegde. Shortcuts door het plaatselijk struikgewas, stappen van zodra hij uit het zicht was en het bedenken van de belachelijkste excuses en lichamelijke letsels om toch maar niet té hard ons best te moeten doen. We waren er toen al goed in en genieten er nu eens te meer van om met PA zijn voeten te spelen. Met andere woorden, als hij erbij is lopen we nog minder dan anders. Maar zondag gaf PA niet op. Toen ik besloot dat ik genoeg gelopen had duwde hij me voort. "Komaan Elle, niet flauw doen". Grrrrrrrrr, mij pushen geeft vaak het omgekeerde effect. Ik strompelde verder en PA kwam naast me lopen "Allé Elle, nog 200 meter, komaan".  "Steekt uw meters waar ik het denk" riep ik hem toe. Ik had rugpijn, geen zin, honger en ik wou niet met mijn nieuwe, veel te dure en lelijke loopschoenen nog meer in de modder lopen. Ik versnelde even zodat ik hem kwijt was en liep door naar mijn auto. "Ik moet naar den Delhaize, hij gaat bijna dicht" riep ik Lisa en PA toe en mijn rothumeur en ik reden weg.  

"Boter, bloem, suiker, chocolade, ..." ik sloeg mijn boodschappenlijstje dat ik de dag voordien had gemaakt en nu nog in de keuken lag visueel op. Ik liep naar de verzamelplaats van de karren. Geen kleingeld in mijn portemonnee. Grrr, terug naar mijn auto om een verdwaald muntstuk te zoeken. Teruggekomen aan de karren besefte ik dat ik zoals altijd mijn zakken was vergeten. Terug naar de auto (die op de parking op het dak van het gebouw stond waardoor ik voor de tweede keer de trappen op en af kon).

Puffend liep ik de winkel binnen, met kar én zakken. Gezien ik nog niets gegeten had laadde ik mijn kar voller dan anders. Vers fruitsap, mandarijntjes, tonijntapenade met paprika, olijven, ... ik had overal zin in. Aan de kassa gekomen begon ik me te realiseren dat het het einde van de maand is.  "78.80 €" zei de kassierster. Aiai dacht ik, dat wordt nipt. En ja, toen ik mijn kaart in de bankcontact-automaat stak kwam de tekst die ik vreesde tevoorschijn. 'Saldo ontoereikend". Genant, dat kan u zich wel voorstellen. Gelukkig deed de kassierster niet lastig en mocht ik mijn kar opzij zetten en geld halen. "Binnen 13 minuten sluiten we wel" zei ze. "Ok" knikte ik met een rode kop. Ik racete naar de bankautomaat en haalde met mijn Visa het nodige bedrag af. Toen ik het geld wegstak zag ik dat ik nog een briefje van 50 in mijn geldbeugel had zitten. "G*dver*****" vloekte ik voor de zoveelste keer die dag. Ik had makkelijk kunnen betalen mits ik het bedrag had laten opsplitsen. Terug in de Delhaize schoof ik braaf aan aan de kassa waar mijn kar trouw stond te wachten. Achter me werd de kassa gesloten.

Thuisgekomen keek ik mijn rekeningsaldo na : 77,80 €.
Ik lachte. Groen.

20:38 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zondag, rotdag, humeur |  Facebook |

24-11-07

Thuis

De éne dag vind ik er rust, tijd, ruimte voor mezelf.
Een andere dag leegte, gemis, vervelen, niet tevreden.


Vandaag is het het tweede.
Mijn huis.

Niet altijd thuis.

19:29 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (7) | Tags: huis, thuis, leegte, gemis |  Facebook |

15-10-07

Blog-break

stop signIk ga het toch eens doen, luisteren naar de raad van een man, een lezer dan nog.

Ik neem een blog-break.
En gezien ik een planner ben en afkicken zwaar zal worden plak ik er een datum op. 

Vrijdag 9 november kom ik terug. Met wat weet ik nog niet. Een heleboel schrijfsels, een nieuwe wending in mijn leven of de beslissing er mee te stoppen? U leest het dan. Nu kruip ik in mijn schulp.

Even geen Elle. Enkel lief.

19:24 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (24) | Tags: blog, break |  Facebook |

14-10-07

Omdat ik nu even nergens zin in heb.

Stoppen en grenzen kennen, het klinkt simpel maar dat is het voor mij niet altijd. Vooral niet als het over drinken gaat. Het was lang geleden maar vrijdag had ik het er weer moeilijk mee.

Enkele wijntjes, ik voelde me goed. Met moeite in de wind. Ik ging naar’t toilet en boem patat. Man met hamertje kwam langs. Vanaf dan is het vaag, een gat.  Recyclage van maaginhoud, gezaag, gejammer en twee mannen die me thuisbrachten. Jawel, Mr Allstar en andere collega.
 

En ja, nu geneer ik me dood. Wil tijdje van de wereldbol verdwijnen, niet gaan werken. Maar het is mijn eigen fout dus moet ik het morgen maar aanhoren. En eruit leren. Ooit.

Het hoofdstuk met Mr Allstar sluit ik af. Omdat hij liefdevol over zijn vriendin sprak. Omdat sommige dingen geen zin hebben.


Ik heb getwijfeld om dit te schrijven. Omdat ik de laatste tijd minder zin heb om te bloggen. Omdat ik geen behoefte heb aan commentaar van mensen die hoog van de toren blazen hoe saai het hier is maar toch frequent terugkomen. Omdat het niet leuk is om over je fouten en tekortkomingen te schrijven.

Omdat ik nu even nergens zin in heb.

09-10-07

Soms wil je ...

Soms wil je iets niet zijn

te dik

te zat

te nuchter

te braaf


single

of jarig zoals vandaag.

15-08-07

Pink

tears bw


 

Gesprek online met OFWHCOM (old friend who had crush on me).

- Hey Elle, alles goed?
+ Yes yes, I’m fine
- En, nog altijd niet van’t straat?
+ Nope
- Ik snap dat toch niet, zo’n madam als gij …
+ Tja, ‘k zal difficil zijn hé. Ik ga niet zomaar voor de eerste lieve man die ik tegenkom.
- En mis je dan die genegenheid niet, knuffel, kus voor het slapengaan?
+ Ach, valt mee, ik ben goed in alleen zijn. Te goed misschien.
 

Nu, één avond later vraag ik me af tegen wie ik het hardst heb gelogen. OFWHCOM of mezelf? En ik pink. Een traan weg.

16-07-07

Ik draai

rond punt














een lange rechte baan
rond punt
"wat als" denk ik
"wat als ik niet draai
doorrijd
rechtervoet op pedaal"

ik doe mijn ogen toe
ipv zwart zie ik roos en blauw; 2 wangen, 2 ogen

ik doe ze terug open
ik draai
voor haar
3,5 jaar

23:09 Gepost door Elle in Down down, deeper and down | Permalink | Commentaren (6) | Tags: draai, rond punt, down |  Facebook |

08-06-07

Schotelvod

Ik ga me even zetten.
Alhoewel liggen beter voelt voor't moment.
Nekpijn, mijn hoogste wervel die tegenwringt en me stevige hoofdpijn bezorgt. Ik heb er al een tijdje last van maar gisterenavond in die mate dat normaal functioneren moeilijk werd.
 
Dat in combinatie met vermoeidheid maakt me flauw, ik voel me een schotelvod.
Zo begon ik daarstraks bij de receptioniste te wenen, zonder concrete reden. Het kind verschoot serieus omdat ik meestal de opgewektheid zelve ben. Oeps, uit mijn rol gevallen.
 
Dus morgenavond blijf ik beter thuis, ondanks mijn plannen met Bitch en Witch. Recuperen, batterijen opladen en ervoor zorgen dat ik binnen een week in topvorm ben om Barcelona onveilig te maken. Slaapwel.

23-05-07

stilstaan

going backwards

 

 


je kent het wel
je staat stil in de file
de auto's naast je rijden zachtjes voort
je trapt op de rem want
het voelt alsof je naar achter rolt

daar ben ik nu, alleen in de file
ter plaatse trappelend
de mensen rond me steken voorbij

stilstaan voelt als achteruitgaan

18-01-07

Op.

feeling sickDe éne dag kan ik de wereld aan.  Ik huppel rond, vecht spelend met mijn vedette, hol van her naar der.

Laat uitgaan, vroeg opstaan.  Geen probleem.

 

Maar dan ineens, boem patat.  Niks meer.

Op.  Leeg.  Ik voel me raar.

Duizelig, moe, flauw.

Misselijk, hoofdpijn, spierpijn.

Mijn hoofd en mijn lichaam werken niet mee.  Rechtstaan en rondlopen is een beproeving.

Denken is veel gevraagd.  Meer dan drie zinnen na elkaar zeggen, pfff. 

Ik wil van de wereld verdwijnen.  Slapen en een week later fris wakker worden.

 

Mijn molleke heeft net nieuwe batterijtjes gekregen maar zelf zou ik heroplaadbare willen.  Een nachtje in’t stopcontact en hup, ik kan weer effe voort.  Het zou handig zijn.

Maar spijtig genoeg zit mijn lichaam zo niet inéén.  Yashimoto, SLE, luie maag, maagbreuk en Menière.  Volgens mijn dok heb ik het allemaal.  En dan, wat ben ik ermee?  Ik kan het evengoed niet weten.  Ik voel me er niet beter door.

 

Dus hopelijk gaat het ook deze keer voorbij zodat ik snel weer kan huppelen, hollen en vechten.

Maar nu dus niet.

 

Slaapwel.

12-12-06

Ik zit.

stoel

 

 

 

 

 

 

 

Ik zit.

Erdoor.
En ik laat het mezelf toe.
Soms moet je gewoon even zitten.

 

Morgen sta ik weer recht.
Of overmorgen, als ik er niet uitgeraak.

Ik zit.

Goed.

Erdoor.

12-09-06

Vandaag niet schat

Ik zie het even niet zo goed meer zitten. Heeft voornamelijk met mijn werk te maken. Herstructureringen, weeral, en ik moet beslissen welke plaats ik in het nieuwe geheel wil innemen. Voor zover ik wil blijven tenminste. Maar ik heb momenteel geen zin om te herbeginnen op professioneel gebied, wil eerst mijn draai vinden op privé-vlak.

 

Morgen moet ik terug mijn ja-woord geven in de rechtbank. Ik heb met X afgesproken, we gaan eerst iets eten. Ik zie er niet echt tegenop, liever dat dan gaan werken.  Ik hoop alleen dat ik morgen niet in een emo-bui ben en met smile en opgeheven hoofd naast X kan lopen.  

 

Buiten mijn werk is het redelijk kalm. Ik heb behoefte aan nieuwe impulsen.

Heb me daarom (en uit verveling) vorig weekend op een andere datingsite ingeschreven. Had portie aandacht nodig.  Na 20 minuten 18 berichten, opzet gelukt.

 

Morgenavond afspraak met TA, de lezer dus.  We gaan iets drinken.  Ik zie wel, zit momenteel met zoveel zaken in mijn hoofd (dochter ziek, werk, huis, …) dat ik er eigenlijk niet bij stil sta of fel naar uitkijk.  Ik hoop gewoon dat het een gezellige avond word.  Ik zie wel dat ik morgen beter gezind ben, met mijn huidig humeur kom ik beter niet buiten.  L